سابقه و هدف: کاهش نزولات جوی، گرم تر شدن زمین و کمبود منابع آبی از جمله آثار مخرب تغییرات اقلیمی می باشد لذا معرفی گیاهان کم آب بر و مقاوم به گرما و خشکی به عنوان منابع گیاهان علوفه ای جدید، ضروری به نظر می رسد. در این راستا، کشت علوفه کم آب بر و مقاوم به خشکی مانند ارقام جدید گیاه آمارانت، در دستورکار قرار گرفت. البته اطلاعات اندکی از نحوه سیلوسازی و ارزش تغذیه ای علوفه ارقام جدید آمارانت کشت شده در استان گرم و مرطوب گلستان، موجود می باشد که هدف این پژوهش، تعیین خصوصیات سیلویی، تخمیرپذیری، قابلیت هضم، انرژی و پروتئین قابل متابولیسم علوفه سه رقم جدید آمارانت کشت شده در استان گلستان، بود.مواد و روش پژوهش: علوفه سه رقم جدید آمارانت شامل لورآ، سیم و خارکفسکی، در مزرعه تحقیقاتی عراقی محله در استان گلستان کشت و در زمان گلدهی برداشت شدند. علوفه ها به قطعات دو الی چهار سانتی متر خرد و با نسبت وزنی پنج درصد ملاس و نیز پنج درصد کاه گندم مخلوط شده و در ظرف های ده کیلوگرمی سیلو شدند. پس از گذشت 45 روز، در آزمایشگاه مؤسسه تحقیقات علوم دامی کشور، سیلوها بازگشایی شده و ارزیابی ظاهری-حسی و خصوصیات سیلویی تیمارهای آزمایشی انجام شد. سپس ترکیبات شیمیایی شامل ماده خشک (مزرعه ای و سیلویی)، پروتئین خام، خاکستر خام، چربی خام و قند محلول در آزمایشگاه اندازه گیری شد. آزمایش های تولیدگاز با استفاده از شیرابه شکمبه سه رأس گاو تالشی فیستول گذاری شده شکمبه (در زمان های مختلف تخمیر شامل 2، 4، 6، 8، 12، 24، 48، 72، 96 ساعت)، قابلیت هضم، تعیین انرژی و پروتئین قابل متابولیسم (در قالب طرح کاملا تصادفی با شش تیمار در سه تکرار) انجام شد. درنهایت، انرژی و پروتئین قابل متابولیسم و نیز خوراک مصرفی روزانه تیمارهای آزمایشی بدست آمدند.یافته ها: ماده خشک، پروتئین خام، چربی خام، خاکستر خام، الیاف نامحلول در شوینده خنثی، قند محلول و کربوهیدرات غیرفیبری سیلوی علوفه رقم لورآ به ترتیب 0/23، 8/18، 97/0، 2/21، 5/30، 5/2 و 6/28 درصد ماده خشک شد. مجموع ارزیابی ظاهری-حسی، نقطه فلیگ، نیتروژن آمونیاکی (میلی گرم)، اسیداستیک (میلی گرم)، اسیدلاکتیک (میلی گرم)، اسیدپروپیونیک در سیلوی علوفه رقم لورآ به ترتیب 8/15، 7/78، 4/4، 4/18، 0/45 و 1/15 شدند. تولید گاز سیلوی رقم های لورآ، سیم و خارکفسکی (در زمان 24 ساعت تخمیر شکمبه ای به ازای 200 میلی گرم) به ترتیب 3/45، 9/43 و 1/42 میلی لیتر بود. قابلیت هضم ماده خشک , ماده آلی در سیلوی علوفه رقم لورآ به ترتیب 5/66 و 2/70 درصد شد. مقادیرانرژی قابل هضم، انرژی قابل متابولیسم، انرژی خالص و قابلیت هضم (ماده خشک، ماده آلی و ماده آلی در ماده خشک) علوفه و سیلاژ رقم لورا بیشتر از دو رقم دیگر بود. ارزش نسبی علوفه ای، کیفیت نسبی تغذیه ای و ضریب خوراک مصرفی (گرم در روز به ازای کیلوگرم وزن زنده در شرایط نگهداری) در علوفه سیلوی شده آمارانت (رقم لورآ) به ترتیب 3/122، 0/108 و 8/43 شد.نتیجه گیری کلی: سیلوی علوفه رقم لورآ بدلیل داشتن خصوصیات سیلویی بهتر و پروتئین خام، تولیدگاز، قابلیت هضم بیشتر و پروتئین و انرژی قابل متابولیسم بالاتر و نیز ارزش نسبی علوفه ای، کیفیت نسبی تغذیه ای و خوراک مصرفی مناسب تر نسبت به بقیه تیمارهای آزمایشی، دارای کیفیت بهتری برای تغذیه نشخوارکنندگان بود.

گیاه تاج خروس رقم ماریا و ذرت علوفه ای هرکدام در 5 تکرار در ظرف های پلاستیکی برای 60 روز سیلو شدند. ترکیب شیمیایی، اسید اگزالیک، نیترات و ترکیبات فنولی نمونه ها تعیین شد. تخمیرپذیری برون تنی و انرژی قابل متابولیسم با روش آزمون گاز، و تجزیه پذیری با استفاده از کیسه های نایلونی در سه رأس قوچ فیستوله دار اندازه گیری شد. پروتئین خام در علوفه تازه ذرت و تاج خروس به ترتیب 80 و 199، و در سیلاژ آن ها به ترتیب 75 و180 گرم در کیلوگرم ماده خشک بود، که نشان دهنده پروتئین خام بیشتر (05/0P<) در علوفه و سیلاژ تاج خروس نسبت به ذرت است. ذرت علوفه ای نسبت به تاج خروس مقادیر بیشتری ماده خشک، کربوهیدرات های محلول در آب و NDFom داشت، در حالی که خاکستر خام در تاج خروس زیادتر بود (05/0P<). مقدار pH در سیلاژ ذرت و تاج خروس به ترتیب 8/3 و 1/4 بود (05/0P<). غلظت نیترات، اسید اگزالیک، مجموع ترکیبات فنلی و کل تانن در سیلاژ ذرت کمتر از سیلاژ تاج خروس بود (05/0P<). قابلیت هضم ماده آلی، انرژی قابل متابولیسم و تجزیه پذیری مؤثر در سیلاژ تاج خروس کم تر از سیلاژ ذرت بود (05/0P<)، اما تولید پروتئین میکروبی و پروتئین قابل متابولیسم در سیلاژ تاج خروس بیشتر (05/0P<) بود. به طور کلی، گیاه تاج خروس رقم ماریا از نظر ترکیب مواد مغذی و فراسنجه های تخمیرپذیری با ذرت علوفه ای قابل مقایسه بوده، و دارای پروتئین خام بیشتری است. تاج خروس می تواند سیلاژ مناسبی برای تغذیه دام در مناطق کم آب باشد.

زمینه مطالعاتی: برای استفاده بهینه از فرآورده های فرعی کارخانجات صنایع تبدیلی باید فرآیندهایی روی این محصولات صورت پذیرد تا با سهولت بیشتری در تغذیه دام استفاده شوند. بسیاری از این فرآورده های فرعی مانند تفاله نعناع و تفاله کاسنی، به دلیل رطوبت بالا و کربوهیدرات غیرالیافی پایین خصوصیات مناسب سیلو شدن را ندارند، از این رو بهتر است در هنگام سیلو کردن آنها از مواد افزودنی مناسب استفاده نمود. هدف: در این پژوهش اثر سطوح مختلف دانه جو بر ترکیب شیمیایی و کینیتیک هضم سیلاژ تفاله نعناع و سیلاژ تفاله کاسنی در شرایط آزمایشگاهی مطالعه شد. روش کار: پس از خرد کردن تفاله تازه کاسنی و تفاله تازه نعناع، پودر جو در سطوح 10، 20، 30 درصد به تفاله کاسنی و در سطوح 10 و 20 درصد (وزن سیلاژ) به تفاله نعناع اضافه و به مدت 30 روز سیلو شد. ترکیب شیمیایی، فراسنجه های تولیدگاز، جمعیت پروتوزوآ، غلظت نیتروژن آمونیاکی، pH و ظرفیت بافری سیلاژها اندازه گیری شد. میزان انرژی قابل متابولیسم، کل اسیدهای چرب فرار و گوارش پذیری ماده آلی برآورد شد. کیفیت سیلاژها با استفاده از شاخص فلیگ مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج: با افزایش سطح جو میزان الیاف غیرقابل حل در شوینده اسیدی سیلاژهای تفاله کاسنی و سیلاژهای تفاله نعناع کاهش یافت و سیلاژ تفاله کاسنی حاوی 10 درصد جو بیشترین میزان الیاف غیرقابل حل در شوینده اسیدی داشت. سیلاژ تفاله نعناع حاوی 20 درصد جو بیشترین میزان سرعت تولید گاز، انرژی قابل متابولیسم، کل اسیدهای چرب فرار و گوارش پذیری ماده آلی را در مقایسه با سایر سیلاژها داشت (01/0P < ). غلظت نیتروژن آمونیاکی و جمعیت پروتوزوآ سیلاژهای آزمایشی باهم تفاوتی نداشتند. نتیجه گیری نهایی: این نتایج نشان داد که در بین سیلاژهای آزمایشی، سیلاژ تفاله نعناع حاوی 20 درصد جو ویژگی های یک سیلاژ مطلوب را دارد.

تحقیق حاضر به منظور بررسی تاثیر غلظت های مختلف دی اکسید کربن و شوری بر صفات مورفوفیزیولوژیک گیاه آمارانتوس زینتی در شرایط گلخانه ای در دانشکده کشاورزی دانشگاه فردوسی مشهد اجرا شد. آزمایش در قالب کرت های خردشده بر پایه طرح کامل تصادفی با دو عامل دی اکسید کربن (380، 700 و 1050 میکرولیتر در لیتر) و شوری (صفر، 150 و 300 میلی مولار کلرید سدیم) و سه تکرار بود. نتایج نشان داد در شاهد دی اکسید کربن (380 میکرولیتر در لیتر)، با اعمال تنش شوری تا 300 میلی مولار، وزن خشک اندام هوایی، ارتفاع بوته و سطح برگ به ترتیب از 9.34، 53.83 و 1001 به 3.71، 35.3 و 158 رسید. برهمکنش شوری و دی اکسید کربن نیز نشان داد در تیمار شاهد شوری و در غلظت 1050 میکرولیتر در لیتر دی اکسید کربن، وزن خشک اندام هوایی و ارتفاع ساقه به ترتیب 46 و 38 درصد افزایش یافت. در تنش 150 میلی مولار کلرید سدیم با افزایش غلظت دی اکسید کربن از 380 به 700 میکرولیتر در لیتر سطح برگ از 134 به 358 سانتیمترمربع افزایش یافت و در غلظت 1050 میکرولیتر در لیتر دی اکسید کربن و تنش 150 میلی مولار به 287 سانتیمترمربع رسید. نتایج کل نشان داد افزایش غلظت دی اکسید کربن باعث بهبود اثرات سوء شوری شده است، به طوری که در صفاتی نظیر سطح برگ و نشت الکترولیت، غلظت 700 میکرولیتر در لیتر و در صفاتی مثل وزن خشک ریشه و اندام هوایی و ارتفاع بوته غلظت 1050 میکرولیتر در لیتر دی اکسید کربن عکس العمل بهتری را نسبت به شوری نشان داد.

هدف از این تحقیق، مطالعه اثرات جایگزینی سیلاژ ذرت با سیلاژ سورگوم شیرین بر قابلیت هضم، عملکرد تولیدی، فراسنجه های شکمبه ای و رفتارهای تغذیه ای گاوهای شیری بود. بدین منظور، سیلاژ سورگوم شیرین در نسبت های صفر (شاهد)، 33.3، 66.6 و 100 درصد ماده خشک جایگزین سیلاژ ذرت شد. تیمارها به طور تصادفی به 8 راس گاو هلشتاین با میانگین تولید شیر 35.5 کیلوگرم در روز در قالب طرح آزمایشی مربع لاتین 4×4 (تکرارشده در 4 دوره 21 روزه) اختصاص داده شدند. در این مطالعه مصرف ماده خشک، پروتئین خام و الیاف نامحلول در شوینده های خنثی و اسیدی بین تیمارها تفاوت معنی داری نداشت، ولی همه سطوح جایگزینی باعث کاهش قابلیت هضم این ترکیبات شد. با این وجود، تفاوت تولید و ترکیبات شیر معنی دار نشد. در تیمار شاهد، مقدار اسیدهای چرب فرار تولیدی شکمبه بالاتر بود، ولی مقدار pH و نیتروژن آمونیاکی شکمبه بین تیمارها تفاوت معنی داری نداشت. همچنین، جایگزینی باعث افزایش معنی دار زمان نشخوار کردن در تیمار 100 درصد سیلاژ سورگوم شیرین نسبت به تیمار شاهد شد. نتایج این تحقیق نشان داد که سیلاژ سورگوم شیرین پتانسیل جایگزینی با سیلاژ ذرت را بدون اثرات منفی بر مصرف خوراک و تولید شیر داشت.

این آزمایش با هدف بررسی امکان تهیه سیلاژ از علوفه کینوآ (Chenopodium quinoa willd.) و تعیین ارزش غذایی و ویژگی های سیلاژ در قالب یک طرح آماری کاملاً تصادفی با سه ژنوتیپ سجاما، تیتیکاکا و 12Q انجام شد. گیاه کامل در زمان خمیری شدن دانه ها برداشت و پس از خرد کردن در سیلوهای آزمایشگاهی با چهار تکرار سیلو شدند. پس از 60 روز سیلوها باز شدند و شاخص های ظاهری آن ها مورد بررسی قرار گرفت. از سیلاژها نمونه برداری شد و از نمونه ها برای تعیین غلظت ترکیبات شیمیایی و ویژگی هایی سیلویی استفاده گردید. نتایج نشان داد که طول دوره کاشت تا خمیری شدن دانه ها در هر سه ژنوتیپ در شرایط اقلیمی کرمان 60 روز بود. در سیلاژ ژنوتیپ های سجاما، تیتیکاکا و 12Q به ترتیب میزان ماده خشک 36/20، 99/22 و 21/22 درصد، غلظت پروتئین خام 50/13، 21/14 و 31/14 درصدبود. در ارزیابی ظاهری سیلاژها امتیاز کلی 75/16، 50/17 و 13/18 از امتیاز 20 به ترتیب برای ژنوتیپ های سجاما، تیتیکاکا و 12Q تعیین شد. سیلاژ علوفه کینوآ ظرفیت بافری بالایی داشت. از تخمیر سیلاژ علوفه ژنوتیپ های سجاما، تیتیکاکا و 12Q به ترتیب پتانسیل تولید گاز 31/41، 98/46 و 92/44 میلی لیتر به ازای هر 200 میلی گرم نمونه برآورد گردید. به طور کلی نتایج نشان داد که سیلاژ علوفه کینوآ از ارزش غذایی مناسبی برخوردار است و می تواند در تغذیه نشخوارکنندگان جایگزین مناسبی باشد، اما از نظر ترکیب شیمیایی و همچنین ویژگی هایی سیلویی بین ژنوتیپ های مختلف تفاوت های زیادی وجود دارد و برخی از ژنوتیپ ها از پتانسیل مناسبی برای سیلوشدن (سجاما) برخوردار نیستند و لازم است برای انتخاب ژنوتیپ های مناسب مطالعات بیشتری انجام شود.